Që nga fillimi i zbulimit të gomës, perëndimorët kanë vazhduar të zhvillojnë përdorimin e tij. Frederick i Gjermanisë bëri një palë çizme hipur me gome të tretur në eter. Gome mund të fshijë shenjat e lapsit, kështu që njerëzit e bëjnë atë në gome. Por goma ka një të metë fatale, e cila është shumë e ndjeshme ndaj temperaturës. Kur temperatura është pak më e lartë, ajo do të bëhet e butë dhe ngjitëse, dhe do të nuhasë keq; Kur temperatura është e ulët, ajo do të bëhet e brishtë dhe e vështirë. Kjo mangësi bën që produktet e gomës të mos kenë treg.
Në verën e 1834, Goodyear vizitoi kompaninë e gomës indiane të Nju Jorkut. Ai mësoi se ky lloj gome shkatërroi të gjithë industrinë e gomës, por goma ka një seri pronash të shkëlqyera siç janë elasticiteti i lartë, plasticiteti, qëndrueshmëria, papërshkueshmëria dhe izolimi. Goodyear është i vendosur të studiojë modifikimin e gomës.
Goodyear nuk është as kimist dhe as shkencëtar. Në fabrikë, ai punon si një punëtor, duke vendosur vazhdimisht materiale të ndryshme për të provuar me gome. Në 1837, Goodyear trajtoi fletën e gomës me acid nitrik dhe mori patentën për "procesin e gazit acid". Në janar 1839, eksperimenti i Goodyear bëri një përparim të madh. Ai aksidentalisht vendosi gome, oksidin e plumbit dhe squfurin së bashku dhe e nxeu atë, dhe mori një substancë të ngjashme me lëkurën. Ky material nuk dekompozohet në temperatura më të larta se goma elastike e njohur zakonisht. Pas një seri përmirësimesh, Goodyear ishte i bindur që materiali që ai përgatiti nuk do të dekompozohej në asnjë temperaturë nën pikën e vlimit, dhe lindi teknologjia e vullkanizimit të gomës.